Napoleon Nederlands

Content:
  • Stadhouder van Napoleon
  • Napoleon in Nederland - Historisch Nieuwsblad
  • De naammythe van Napoleon « Naamkunde
  • Napoleon XIV - Wikipedia
  • Nederlands metriek stelsel - Wikipedia
  • Napoleon Total war - The Great War Mod - Netherlands

    Stadhouder van Napoleon

    napoleon nederlands Na de bevrijding ontstond al snel het beeld dat de Nederlandse bevolking zich in de Tweede Er is veel geschreven over de keuken van de Romeinse Oudheid, maar als het op smaak Ons beeld van de katharen berust voornamelijk op negentiende-eeuwse verzinsels. Een trenbolone acetate kura, een wrokkige militair, een vrouw op de vlucht, een noble warrior, een voormalig Meld u aan napoleon nederlands ontvang wekelijks de gratis nieuwsbrief, vol historische artikelen, napoleon nederlands en aanbiedingen. Contact Adverteren Vacatures Login Klantenservice. Napoleon in Nederland Door:

    Napoleon in Nederland - Historisch Nieuwsblad

    napoleon nederlands

    Na de bevrijding ontstond al snel het beeld dat de Nederlandse bevolking zich in de Tweede Er is veel geschreven over de keuken van de Romeinse Oudheid, maar als het op smaak Ons beeld van de katharen berust voornamelijk op negentiende-eeuwse verzinsels. Een slaaf, een wrokkige militair, een vrouw op de vlucht, een noble warrior, een voormalig Meld u aan en ontvang wekelijks de gratis nieuwsbrief, vol historische artikelen, nieuws en aanbiedingen. Contact Adverteren Vacatures Login Klantenservice.

    Napoleon in Nederland Door: Met deze knop kunt u artikelen toevoegen aan een leeslijst op uw persoonlijke pagina. Klik hier om in te loggen. De Franse keizer Napoleon maakte graag persoonlijk zijn opwachting in net veroverde gebieden.

    In had hij Nederland geannexeerd, maar het duurde meer dan een jaar voor hij in de Hollandse gewesten verscheen. Toen hij er eenmaal was, bleek hij vooral een militair in hart en nieren. Waarom Napoleon Bonaparte pas meer dan een jaar na de opname van Nederland in het Franse keizerrijk hier op bezoek kwam, is nooit helemaal opgehelderd. Misschien begreep hij dat zijn besluit om zijn broer Lodewijk, de koning van Holland, de laan uit te sturen slecht was gevallen bij de bevolking.

    De internationale ontwikkelingen vroegen speciale aandacht voor de militaire situatie in de departementen aan de Noordzee. Na een periode van Franse machtsuitbreiding en successen op de slagvelden van Austerlitz , Jena , Friedland en Wagram had Napoleon in enige reden tot zorg. Vier jaar lang had hij een alliantie met tsaar Alexander overeind kunnen houden. Voor Napoleon was Alexanders besluit reden te meer om te proberen de Engelsen op zee te verslaan en zo mogelijk naar hun grondgebied over te steken.

    Vanwege de talrijke zeeoorlogen die de Hollanders in de loop der jaren hadden gevoerd, zag Napoleon hen als belangrijke bondgenoten in de strijd met de Engelsen. Dit was meteen de voornaamste reden van zijn belangstelling voor Nederland, met als goede tweede de enorme rijkdom die hij hier te lande vermoedde — deels trouwens ten onrechte.

    Dat geld had hij nodig om zijn legers op de been te houden. Bovendien hoopte de keizer in de Hollandse departementen, net als in andere door hem beheerste landen, nieuwe manschappen voor deze legers te vinden. Uiteindelijk zou Napoleon weinig gelegenheid krijgen zijn anti-Britse plannen uit te voeren. Het jaar daarop begon de veldtocht naar Rusland, dat zich tegen hem had gekeerd. Het was het begin van zijn ondergang. Er is weleens aangenomen dat Napoleon na de annexatie ruim een jaar wachtte met zijn komst naar Nederland, omdat hij vreesde voor een aanslag op zijn leven.

    Hoe groot die dreiging was en of hij zich daardoor werkelijk zou hebben laten weerhouden is maar de vraag. Wel past deze verklaring natuurlijk mooi in het beeld van een Nederland waar alom verzet broeide.

    Er bestond inderdaad onvrede. Politierapporten uit verschillende plaatsen maken in die tijd melding van aversie tegen het Franse bewind. Dat voorjaar waren er in Amsterdam, Katwijk, Hoogeveen en Groningen nog oproeren tegen de dienstplicht geweest. Toch liet de Nederlandse bevolking tijdens het bezoek van de Franse keizer — tussen 23 september en 31 oktober — geen protest horen. Het bleef bij een onbetekenend handgemeen in Oost-Groningen tussen wat boerenknechten en een paar eenvoudige burgers die versieringen ter ere van Napoleon aan het maken waren.

    Niettemin kregen de gemeenten waar de keizer langs kwam vanuit Parijs opdracht strenge veiligheidsmaatregelen te nemen. Zo mochten er geen schepen liggen onder bruggen die de keizer passeerde en moesten langs zijn route alle losse objecten voor de huizen worden verwijderd, zoals bloempotten. Logementen dienden onbekende gasten te melden bij de politie. Hoewel vrees voor Hollandse opstandigheid hier een rol kan hebben gespeeld, waren dit toch vooral standaardprocedures die men nu eenmaal kon verwachten bij de komst van een alleenheerser.

    Er waren wel enkele persoonlijke uitingen van ongenoegen. De verlichte Nederlandse dichter Jan Helmers verliet demonstratief Amsterdam vanwege de komst van Napoleon. Het jaar daarop schreef hij het gedicht De Hollandse natie, dat spoedig door de Fransen werd verboden.

    De voormalige bestuurder Anton Reinhard Falck weigerde zijn Amsterdamse werkkamer te verlaten zolang de Franse keizer in de stad was. Hij had tot het jaar daarvoor gediend onder Lodewijk Napoleon, de koning van Holland, die door zijn broer de keizer de laan uit was gestuurd.

    Falck was daarom vertrokken uit overheidsdienst. Een geval apart was generaal Cornelis Kraijenhoff. Koning Lodewijk was geliefd geweest bij zijn bestuurders en bij vele andere Nederlanders, en toen Napoleon hem kwijt wilde had Kraijenhoff maatregelen genomen om de koning te beschermen en Amsterdam tegen de keizer te verdedigen.

    Lodewijk vertrok toch, waarna Kraijenhoff zich, ver verwijderd van alle autoriteiten, bezighield met het in kaart brengen van het land. Tijdens een ontvangst op het Paleis op de Dam kwam het tussen Napoleon en Kraijenhoff tot een stuurse woordenwisseling.

    Op keizerlijke beschuldigingen antwoordde Kraijenhoff dat hij slechts zijn koning had gediend. Een week later stuurde Napoleon de Nederlandse officier het verzoek hem te vergezellen op een inspectietocht. In Naarden voerden ze, gebogen over de kaarten van de Amsterdamse verdedigingswerken, een discussie waarbij Napoleon de stad aanviel en Kraijenhoff verdedigde.

    Hij werd opgenomen in de commissie voor de verdediging van Parijs. Tussen het moment waarop hij bij Cadzand het tegenwoordige Zeeland binnenkwam, en de dag waarop hij bij Grave het land richting Duitsland verliet, bezocht hij ongeveer veertig plaatsen. Vaak reisde hij per boot over de waterwegen, anders te paard of per koets, meestal met een militair escorte.

    Een deel van de reis maakte Napoleon samen met de jonge keizerin Marie Louise, die weinig enthousiasme wist op te brengen voor het natte, koude landje aan de Noordzee. Zonder haar werkte hij een intensief programma van militaire inspecties af. De gedreven veldheer kon onderweg geen fort, stadswal, haven, oorlogsschip of legereenheid tegenkomen, of hij liet zich er alles uitleggen en deelde orders uit. Dat ook de Britten het belang van dit gebied inzagen, bleek toen ze in landden op Walcheren.

    Hun poging naar Antwerpen op te rukken mislukte, maar bleef een veeg teken. Niet toevallig begon Napoleons rondreis dan ook met bezoeken aan havens en versterkingen in Breskens, Vlissingen, Veere, Terneuzen, Bath en Antwerpen.

    In enkele van deze zuidelijke plaatsen was hij al eerder geweest. Ditmaal moest hij op de rede van Vlissingen vanwege stormweer drie dagen buitengaats blijven tijdens de inspectie van een oorlogsvloot van 44 schepen. Later tijdens zijn tour deed hij ook het marine-etablissement van Hellevoetsluis aan, waar oefeningen te water werden gehouden, en bezichtigde hij in Amsterdam de rijkswerf en het marinearsenaal.

    Den Helder achtte hij zijn belangrijkste Hollandse positie. Hij bezocht er de vloot, compleet met manoeuvres op de Zuiderzee. Te land liet de keizer zich evenmin onbetuigd. Alleen al in Utrecht waren Sommige rijke Utrechtenaren hadden niet minder dan twintig Fransen in huis, maar ook de armere ontkwamen niet aan gasten. Op de Zeisterheide ten oosten van Utrecht werden onder Napoleons toezicht oefeningen gehouden met Waar hij zijn troepen ontmoette, wist Napoleon ze altijd weer voor zich te winnen.

    Op de wallen van Gorkum kwam hij een legerkapitein tegen, van wie het zoontje de keizer zo spitsvondig aansprak dat deze opdracht gaf hem toe te laten tot het lyceum. Op de Maliebaan in Utrecht inspecteerde hij een aantal regimenten, waarbij hij degenen die iets wilden zeggen vroeg uit het gelid te treden. Een sergeant kwam naar voren en klaagde dat hij nooit was bevorderd, hoewel hij aan zoveel veldslagen had deelgenomen.

    Hij bevorderde de sergeant direct onder tromgeroffel tot tweede luitenant, na nieuw geroffel tot eerste luitenant en ten slotte tot kapitein. De andere kant van deze medaille was natuurlijk de willekeur. De keizer deed wat hij wilde, en vooral in de burgersamenleving kwam dit niet altijd goed over. Het aantal anekdotes over de ontmoetingen en bijna-ontmoetingen die Napoleon in Nederland had, moet in de honderden lopen. In sommige plaatsen bleef hij meerdere dagen, in andere nog geen half uur.

    Er waren er zelfs een paar die hij, ondanks hun maandenlange voorbereidingen, zonder stoppen voorbijtrok. In Alkmaar was men, net als overal, lang tevoren met het versieren van de stad begonnen. Er werd een triomfboog opgericht waar Napoleon de stad zou binnenkomen; her en der werden nog andere bogen neergezet en elk huis was versierd.

    De ontvangst en het galadiner waren voorbereid. Op de grote dag kwam de tijding dat de keizer toch van een andere kant zou naderen en werd de toegangsboog haastig daarheen verplaatst. Nadat een koerier vervolgens had bericht dat hij helemaal niet kwam, verscheen hij alsnog. Napoleon bleek in een slechte bui en nam de sleutels van de stad aan zonder uit zijn koets te stappen.

    Na een gesprek van tien minuten met een paar officieren vertrok hij, zonder de stad nog een blik waardig te keuren. Het omgekeerde gebeurde ook: Ze moesten in allerijl worden opgetrommeld om hem welkom te heten. Op hun excuses antwoordde hij: Gijlieden zijt nu eenmaal niet zo vroeg bij de hand als ik, dat is de hele zaak! De keizer, die dacht dat overal in Holland vermogens werden verborgen, zei in een gesprek met een dijkgraaf licht ironisch dat hij aannam dat diens onbezoldigde functie door rijke mensen werd vervuld.

    Dat was waar, zei de dijkgraaf, die er wel aan toevoegde dat van die welvaart weinig over was sinds de Fransen de Hollandse staatsleningen met tweederde in waarde hadden verminderd. Napoleon vroeg of zijn gesprekspartner niet zo verstandig was geweest zijn beleggingen te spreiden. Inderdaad had de dijkgraaf ook Engelse obligaties, maar die werden vanwege de oorlog niet uitbetaald, en Oostenrijkse. Sinds hij het jaar daarvoor met Marie Louise, dochter van de Oostenrijkse keizer, was getrouwd, hoopte hij blijkbaar voor beide rijken op voorspoed.

    Dat de herwaardering van de Hollandse staatsleningen ondanks al zijn grappenmakerij desastreuze gevolgen had, kon Napoleon zelf zien tijdens zijn tocht van Utrecht naar Amsterdam. Daar passeerde hij negentien buitenplaatsen die waren gesloopt of verlaten omdat de eigenaren aan lagerwal waren geraakt.

    De manier waarop de dijkgraaf deze problemen ter sprake bracht, wekt intussen toch de indruk dat hij nog vertrouwde op ingrijpen van de keizer. Hij zei te hopen op meer samenwerking tussen de protestantse kerkgenootschappen. In Utrecht verkende Napoleon te paard de wallen, waarna hij uitkwam op de Oude Gracht.

    De naammythe van Napoleon « Naamkunde

    napoleon nederlands

    Napoleon XIV - Wikipedia

    napoleon nederlands

    Nederlands metriek stelsel - Wikipedia

    napoleon nederlands